Wednesday, August 30, 2006

Εις τας Ευρώπας που θα πας

Σε μερικές ημέρες θα πάω ένα μικρό ταξιδάκι. Το έτερόν μου ήμισυ με κάλεσε στην χώρα καταγωγής του. Για ποιο λόγο το κάνει και δεδομένης της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατεί αναμεταξύ μας, δεν έχω ακόμα καταλάβει αλλά στα καλά του καθουμένου θα δούμε και την πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα πάρουμε και κάμποσες σοκολάτες γιατί οι Gadbury’s που έχουν κατακλύσει την τοπική αγορά μόνο σοκολάτες δεν είναι.
– Ανοίγει παρένθεση - Θυμάμαι βέβαια την πρώτη φορά που έφαγα αυτή τη σοκολάτα όταν πήγα Αγγλία στα 19 μου (πρώτη φορά που έβγαινα από την Ελλάδα), μου είχε φανεί το κάτι άλλο. Αλλά μάλλον ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός μου που επιτέλους έβγαινα στα εξωτερικά και στις Ευρώπες που και σκατά να μου έδιναν να φάω αμβροσία θα τα θεωρούσα. Θυμάμαι μάλιστα που στην επιστροφή είχα πάρει και μια τεράστια πλάκα σοκολάτας για τους γονείς μου και τη θεωρούσα ως κάτι άκρως εντυπωσιακό. Ευρωσοκολατολιγούρα ολκής! Που ‘σουνα νιότη που λεγες πως θα γινόμουν άλλος. – Κλείνει παρένθεση –

Θα πάρω λοιπόν το τρενάκι μου, θα περάσω το τουνελάκι μου και τσουπ! Θα αφιχθώ στη Βελγική πρωτεύουσα για την οποία έχω ακούσει τόσα που είναι σα να την ξέρω ήδη. Αγχώνομαι λίγο στη σκέψη ότι θα μείνω σε ξένο σπίτι και θα γνωρίσω ένα κάρο κόσμο, ιδιαίτερα και εφόσον δε μιλάω γρυ Γαλλικά. Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως οι γονείς του εν λόγω είναι αριστοκρατία, με τίτλους και όλα τα σχετικά και που να ‘ξεραν γουότ Τρικάλιαν σπίριτ μινς. Ή που θα γελάσουμε πολύ ή που θα επέλθει ο χωρισμός μία ώρα αρχύτερα. Έχω και ένα πρόβλημα με το να γνωρίζω γονείς και σόγια και να το παίζω γλυκιά δεσποσύνη και ειδικά οι συγκεκριμένοι φαντάζομαι θα διυλίζουν τον κώνωπα. Άντε να δούμε τι άλλες θυσίες ακόμη θα κάνω για τις διακοπές μου!

Ένα πράγμα μόνο με προβληματίζει: Τι θα κάνω 10 ολόκληρες μέρες σε μία τόσο μικρή χώρα; Κάτι μου λέει πως θα παίξουν τεράστια πόστς...

Tuesday, August 29, 2006

περί τέχνης

Είπα λοιπόν ότι θα κάνω θεραπεία μέσω της τέχνης και εγώ η δύσμοιρη. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που έχω έρθει εδώ έχω επισκεφθεί ουκ ολίγα μουσεία καθότι υπάρχει πράγμα για να δεις. Έχω χάσει δύο εκθέσεις για τις οποίες το σκυλομετανοιώνω αυτή του Ρούμπενς και η άλλη του Μιχαηλαγγέλου – τι να σου κάνω όμως που έφευγα για πατρίδα εκείνη την εποχή και οι προτεραιότητές μου ήταν άλλες.
Εχθές ήταν αργία και αποφάσισα να μείνω πιστή στο πνεύμα των διακοπών και μιας και εφόσον η πτυχιακή μου πηγαίνει κατά διαόλου είπα να ακολουθήσω την πρόταση της αδερφούλας μου και να πάμε να δούμε την περίφημη έκθεση του Modigliani, την πολυδιαφημισμένη. Εδώ πρέπει να πω ότι ο εν λόγω κύριος είναι από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες όχι μόνο για τα έργα του αυτά καθεαυτά αλλά και για την όλη ακόλαστη και παρακμιακή του ζωή (η οποία καμία σχέση δεν έχει με την δική μου – ούτε μισό ποτήρι μπύρα δεν μπορώ να πιω χωρίς να επισκεφτώ το βε σε πεντε-έξι φορές οπότε άντε να μεθύσεις έτσι. Για ναρκωτικά δεν το συζητώ: είμαι τελείως φλώρος και απερίφραστα το δηλώνω).

Τέλος πάντων, μια και δυο ξεκινώ για το Royal Academy of Arts. Εκεί συναντιέμαι με την αδερφούλα μου, μπαίνουμε στον περίβολο, και τσακ! Πάρε ένα πανύψηλο γλυπτό του Damien Hirst με μία κυοφορούσα γυναίκα (ακούς πατρίδα;) άκρως επιβλητικό, ο απόλυτος θρίαμβος και δύναμη του θηλυκού, ρωμαλέο και ολοκληρωτικά δεσπόζων στο χώρο. Ευνοϊκός οιωνός λέω και εγώ και προχωράμε μέσα στο κτίριο για τα περαιτέρω. Δίνουμε το φοιτητικό μας μποναμά και ανεβαίνουμε μερικούς ορόφους μέσα στο ομολογουμένως καλαίσθητο κτίριο.

Εκεί κατάλαβα... εκεί...
Ήρθα αντιμέτωπη με την τραγική αλήθεια... και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτό.
Η έκθεση...
ήταν ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ πήχτρα που είχες την εντύπωση ότι προσκυνούσαν σκήνωμα αγίου.
Ουρά μπροστά από τους πίνακες, ουρά για να διαβάσεις τα βιογραφικά και άλλα πληροφοριακά στοιχεία, ουρές, ουρές παντού. Ένιωσα σαν τον Cartman όπου στο επεισόδιο Cartmanland του τέταρτου κύκλου αγοράζει ένα λούνα παρκ γιατί μισεί τις ουρές.
Κι εγώ μαζί του αλλά για να αναλύσεις το κόνσεπτ ουρές στην Αγγλία χρειάζεται ειδικό ποστ σε δέκα συνέχειες. Επιφυλάσσομαι όμως...
Δεύτερο και αποτελειωτικό χτύπημα: Η έκθεση αυτή καθεαυτή...
Εκεί που ξεκινάει να σου που τελειώνει άξαφνα (λογοτεχνίζω επικινδύνως σήμερα)
Τέσσερα δωμάτια όλα κι όλα! Στριμωγμένοι πίνακες, στριμωγμένος κόσμος, όπου και να γύριζες πάνω σε κάποιον αναπόφευκτα θα έπεφτες.

Το αποτέλεσμα;
Συνολικός χρόνος παραμονής μας στην έκθεση: τριάντα ολόκληρα λεπτά
Χρόνος παραμονής μας στο πωλητήριο του μουσείου: δεκα πέντε λεπτά ή αλλιώς μισή έκθεση.
Χρόνος παραμονής μας στα καφέ Nero: μία ώρα και μισή (τρεις εκθέσεις ή έξι επισκέψεις στο πωλητήριο)

Και ερωτώ: Είναι δυνατόν να ευχαριστηθείς έτσι μία έκθεση; Είναι δυνατόν να ευχαριστηθεί το μυαλό σου και τα μάτια σου ομορφία, είναι δυνατόν να χαλαρώσεις και να σκεφτείς άλλα εκτός των τεττριμένων; Βροντοφωνάζω το δικό μου to ΟΧΙ το αθάνατο!

Έχω πάει σε δεκάδες άλλες αλλά αυτό το χάλι πρώτη φορά το αντικρύζω. Συγνώμη κιόλας, αλλά δε μπορούσαν έστω να διαθέσουν μερικά ακόμα δωμάτια, να απλώσουν λίγο το πράγμα να μην είμαστε σαν τα ζώα στο μαντρί;
Εδώ θα πρέπει να αναφέρω ότι όλες οι υπόλοιπες πτέρυγες ήταν θεόκλειστες και αυτό έχω να το καταγγείλω! Αίσχος και όνειδος! Όταν είχα πάει στην έκθεση των τριών πρώτων κινέζων αυτοκρατόρων της δυναστείας των Τσίν (κεντώ χαλαρά) είχαν ανοίξει καμια δεκαριά τεράστιες σάλες και μας είχε βγει ο πάτος να την γυρίσουμε όλη. Άρα δεν είναι ότι δεν έχουν χώρο οι φίλτατοι μαλάκες. Εμείς φταίμε που πάμε και τα σκάμε και ποιότητα δε ζητάμε.

Περιττό να αναφέρω ότι άμα ήμουν ο ίδιος ο Modigliani coming back from the grave θα τους έριχνα μερικές χριστοπαναγίες που θα ήταν όλες δικές τους. Επειδή όμως αυτό μάλλον αποκλείεται να συμβεί για την ώρα τους καταράστηκα νοερά και μετά σκόνταφτα όλη την ώρα στο πεζοδρόμιο. Μετά είδα και το πόστερ της έκθεσης στο μετρό και μετά έριξα μια ματιά στις μίζερες κάρτες που είχα στην τσάντα μου. Είχα κάνει το χρέος μου προς την τέχνη και σήμερα όσο να πεις!

Saturday, August 26, 2006

Να αγνοηθεί παρακαλώ... απλώς σήμερα είμαι 'κάπως'

Σκατά κι απόσκατα! Νιώθω πως φτάνω στο αποκορύφωμα της κακοκεφιάς μου σήμερα.
Είναι και εκείνες οι δύσκολες μέρες του μήνα και όλα τα άσχημα πολλαπλασιάζονται επικινδύνως. Σκέψεις, σκέψεις άχρηστες, μαλιοκούβαρα. Άντε να το πάρεις απόφαση πως εσύ είσαι αυτή που φοράει τα μαύρα και ο άλλος πήρε όλα τα χρώματα. Αυτός ο άλλος που κάθεται δίπλα σου και που θα αναγκαστείς να τον αφήσεις να φύγει γιατί το να μένει σου προκαλεί ανείπωτο πόνο.

Υποτίθεται σήμερα πρέπει να διασκεδάσω. Από τις 6 Σεπτεμβρίου και μετά θα είμαι μόνη μου. Φεύγει η πιο καλή και ίσως η μοναδική φίλη που έκανα στο Λονδίνο. Θα πάει στον Καναδά να κάνει το διδακτορικό της και είναι μόλις 24 χρονών.

Εγώ είμαι 26 και ακόμα δεν έχω δουλέψει. Μόνο σπούδαζα, διάβαζα, διάβαζα ακατάπαυστα, φιλοσοφίες και άλλα επιστημονικά παραμύθια και μια ζωή ήμουν μπερδεμένη.
Εγώ δεν έχω σπίτι να μείνω εδώ, εγώ είπα θα μείνω εδώ – δε θα γυρίσω πίσω στα εύκολα – και τώρα δεν έχω τίποτα.
Εγώ χάνω τις στιγμές των ανθρώπων που αγαπάω και σιγά σιγά νιώθω πως τους χάνω. Προσπαθώ να κρατήσω μέσα μου τις αναμνήσεις που έχω από εκείνους και γίνεται το μέσα ίδιο με το απέξω.
Εγώ που παράτησα την ευκαιρία να κάνω ένα διδακτορικό γιατί δεν ήθελα να βάλω μέσο και να στερήσω αυτή τη θέση σε κάποιον που την αξίζει πιο πολύ από εμένα.
Εγώ με τις μικρές δυνάμεις, με τις πολλές επιθυμίες και την πολύ πίκρα.
Εγώ που τα έχω κάνει σκατά! (για να κλείσει αυτός ο κύκλος όπως άρχισε).

Καλό Σαββατοκύριακο!

Thursday, August 24, 2006

Χαλεποί καιροί αχέντ...

Σήμερα όπως συνήθως είμαι στη βιβλιοθήκη. Είναι το μοναδικό μέρος στο οποίο έχω πρόσβαση στο ίντερνετ από τότε που έφυγα από την εστία για να μείνω στο γκέτο των επτά αδερφάδων. Καθότι όμως πλησιάζει ο καιρός να φύγω και από εκεί η αδερφή μου (η οποία είναι επίσης κάτοικος Λονδίνου αλλά μένει ακόμα στην εστία - εμένα με έπιασε η κωλοπιλάλα να είμαι με τον γκόμενο, και ορίστε τώρα) και εγώ αναζητούμε την νέα οικία η οποία θα στεγάσει τα όνειρα και τις προσδοκίες μας για τον επόμενο ένα χρόνο. Από μέσα Σεπτέμβρίου λοιπόν και οι δύο μας παύουμε να τελούμε υπό το φοιτητικό στάτους και βγαίνουμε από την κατανάλωση των χρημάτων των γεννήτορών μας στην παραγωγή - μεταξύ μας καιρός ήταν.

Αυτή η γενναία απόφαση λοιπόν πέραν των αλλαγών που θα σηματοδοτήσει στην καθημερινότητά μας, μας έχει γεμίσει πρόσθετο άγχος και ανασφάλεια σε ότι αφορά την αναζ'ητηση στέγασης. Τα προαναφερθέντα συναισθήματα αυξάνονται θεαματικά σε μέρες όπως η σημερινή που αποφασίσαμε να ρίξουμε μια ματιά στην αγορά.
Καταρχήν να πω ότι το Λονδίνο έχει πάρα πολλά estate agency, τα λεγόμενα μεσιτικά γραφεία. Μιλάμε για μία αγορά η οποία κινείται με απίστευτα ταχείς ρυθμούς. Στη σχέση τιμής - ποιότητας δε θέλω καν να αναφερθώ διότι είναι λίγο έως πολύ γνωστό τοις πάσσοι πως στην πόλη αυτή τα σπίτια είναι ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ όπως και κάθε τι άλλο.
Το θέμα όμως είναι πως άπαξ και βρεθεί μία ευκαιρία έχει φύγει το επόμενο λεπτό. Άρα μπορείς να βρεις σπίτι μέσα σε μερικές μέρες αρκεί να έχεις υπομονή, κουράγιο να διασχίζεις την πόλη απ' άκρη σ' άκρη και φυσικά έναν χάρτη να σε συνοδεύει ως άλλο μίτο της Αριάδνης. Άρα αγγελίες σπιτιών της προχθεσινής π.χ. εφημερίδας είναι πλέον ανακριβείς πλην εξαιρέσεων (ή πολύ ακριβά θα είναι ή τελείως ότι να 'ναι).

Το χειρότερο κομμάτι όμως είναι όταν έχεις καταλήξει μέσα στο συνοθύλευμα σε κάποιες αγγελίες στις οποίες αντιστοιχούν οι προτιμήσεις σου (σε ποια ζώνη, επιπλωμένο ή μη, δωμάτια, περιοχή, συγκοινωνίες, τιμή) αποφασίζεις να πάρεις τηλέφωνο τον καλό κύριο ή την καλή κυριούλα για να συνεννοηθείς να κλείσεις ένα ραντεβού να πας να δεις το ρημάδι.

Ιερά εξέταση: Ο άλλος είπε στην αδερφή μου πως δε θέλει φοιτητές και τη ρωτούσε τι δουλειά κάνουμε.
Που να ξέρω ρε μεγάλε που ακόμα γράφω την πτυχιακή μου;
Γενικώς οι περισσότεροι θέλουν να ξέρουν αν θα είσαι επαγγελματίας ή όχι.
Δηλαδή άμα είμαι μαστροπός και το κάνω επαγγελματικά πιάνεται, ναι ή όχι; Και στο κάτω κάτω και τεμπέλης και άεργος (επαγγελματίας όμως πάντα) να είμαι και να μου τα χώνουν οι γονείς μου εσύ τι ζόρι τραβάς δηλαδή; Υπογράφω ή δεν υπογράφω συμβόλαιο για ένα χρόνο; Δεσμέυομαι ναι ή ου ότι για δώδεκα μήνες θα σου πληρώνω το ενοίκιο; Σου δίνω προκαταβολή; Σου δίνω. Ε, τότε ρε φίλε τι σε κόφτει τι δουλειά κάνω;

Ορίστε για να βλέπουμε ότι κάτι τέτοια δεν τα κάνουνε μόνο οι Ελληνάρες. Να δω πόσες ψευδαισθήσεις θα μου καταρίψει ακόμα αυτή η χώρα. Εν τω μεταξύ άντε και καλή υπομονή!

Wednesday, August 23, 2006

Η κίτρινη φυλή και η ελληνική μουργέλα...

Είναι μία μέρα που δεν έχω κέφια. Εχθές εδέησε και μας έκανε λίγο ήλιο αλλά σήμερα έχει μια μουντάδα βρε αδερφέ, μία σκοτεινιά λες και το Φθινόπωρο μας ήρθε λίγο πιο νωρίς (και μετά ήρθαν οι μέλισσες). Βεβαίως λέω αηδίες μιας και εδώ ήδη έχουμε ένα κατιτίς σε Νοέμβριο.

Εμένα λοιπόν κάτι τέτοιες μέρες μου βγαίνει μία κακεντρέχεια από μέσα μου και θέλω να παραχώσω κόσμο πολύ six feet under. Σήμερα θέλω να ασχοληθώ με την κίτρινη φυλή του πανεπιστημίου μου και του Λονδίνου εν γένει. Δεν ξέρω τι παίζει με αυτούς τους ανθρώπους αλλά οι Ασιάτες (Κορεάτες, Κινέζοι, Γιαπώνια κλπ, κλπ) έχουν σε όλα τη μαζική νοοτροπία, τη νοοτροπία του γκρουπ. Δεν κάνουν τον κόπο να γνωρίσουν κανέναν άλλο με αποτέλεσμα τα Αγγλικά τους να είναι απαράδεκτα, και η συμπεριφορά τους τελείως ακοινώνητη.
Τους έβλεπα όταν έμενα στην εστία. Όποτε είχαμε πάρτυ στο common room αυτοί κάθονταν στα δωμάτιά τους, μισάνοιγαν τις κουρτίνες και μας κοιτούσαν που πίναμε, γελάγαμε και γενικώς μαλακιζόμασταν αλλά περνούσαμε ωραία μολονότι δεν ξέραμε και πολύ καλά ο ένας τον άλλο. Περιττό να αναφέρω ότι το γεγονός είχε προκαλέσει τρομερή αίσθηση στον λοιπό ευρωπαϊκής καταγωγής και ανατροφής πληθυσμό και είχε σχολιαστεί εκτενώς. Δεν χωρούσε στο μυαλό μας ότι μπορούσαν απλώς να κάθονται εκεί και να μας κοιτάνε λες και ήταν τιμωρημένοι ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να έρθουν κάτω να γνωριστούμε. Μοναδική εξαίρεση αποτελούσαν οι αμερικανο-ευραπαϊκο-κινεζίες που ήταν και γαμώ τα παιδιά και είχαν τρομερή πλάκα. Επίσης λαμπρές εξαιρέσεις ήταν και όσοι είχαν μεγαλώσει σε πόλεις όπως η Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ και η Σαγκάη που είχαν αρκετά πάρε – δώσε με τον δυτικό κόσμο. Όλοι όμως, μηδενός εξαιρουμένου μαγείρευαν κάτι βρωμερά εδέσματα στα οποία χρησιμοποιούσαν κάτι oyster sauce και ποδαράκια από γουρουνάκια και οι κουζίνες έζεχναν.

Οι Ιάπωνες πάλι είναι κατηγορία από μόνοι τους. Πιο φιλικοί από τους Κινέζους αλλά σούπερ γκατζετομανείς και τρομερά fashion victims. Μου φαίνονται όμως οι πιο ‘δυτικοί’ από όλους τους ανατολικούς και λίγο λιγότερο control freaks.

Αυτό όμως που μου τη δίνει τρομερά στα νεύρα ΣΕ ΟΛΟΥΣ τους προαναφερθέντες είναι οι καταναλωτικές τους συνήθειες. Προφανώς εδώ δε μιλάμε για τους κινέζους που έχουμε στην Ελλάδα, οι οποίοι είναι κάπως κακομοιριασμένοι αλλά για μεγααααααάλα πορτοφόλια. Όμως εμένα προσωπικά ο γυναικείος μου εγωισμος δεχόταν απανωτά χτυπήματα κάθε φορά που τους έβλεπα να γυρίζουν στην εστία κρατώντας τις τεράστιες τσάντες από τα Selfridges, ή τις άλλες με φαγητό από τα food halls του Harrod’s και γενικώς θα φορούσαν ότι πιο γαμάτο και ακριβό υπάρχει στυλιστικά. Το αποτέλεσμα ήταν πως εγώ κάθε φορά τους καταριόμουν ενδόμυχα από την άβυσσο της ψυχής μου και αυτοί συνέχιζαν τα ψώνια τους χωρίς να τους επηρεάζουν τα γρουσούζικα σχόλιά μου. Θυμάμαι την άλλη φορά στα Selfridges είχε ο Γκούτσις μία ουρά δέκα μέτρα και η πλειοψηφία των υποψήφιων αγοραστών αποτελείτο από Άραβες (κοπελίτσες που εκτός από το κεφαλομάντιλο κατά τα άλλα ήταν hyper – trendy ενδεδυμένες) και Ασιάτες βεβαίως, βεβαίως. Αργότερα έμαθα πως όλοι αυτοί περίμεναν να ξεκινήσουν οι εκπτώσεις του Γκούτσι για να φορτώσει ο καθείς από μερικές τσαντούλες, αξεσουάρ κλπ, κλπ. Δεν άφησαν τίποτα στο μαγαζί! Ακρίδες!

Και ερωτώ: Δηλαδή πόσα λεφτά έχουν αυτοί οι άνθρωποι; Πόσα ρούχα θα πάρεις πια κυρά μου; Πόσα ζεύγη παπουτσιών θες παναθεμά σε; Εμένα δε με λυπάσαι που στην καλύτερη περίπτωση θα πάω στο Topshop, το οποίο πλέον έχει γίνει επίσης απλησίαστο; Ούτε ένα fcuk δε μπορώ να πάρω, μέχρι και τα zara έχουν διπλάσιες τιμές από ότι στην Ελλάδα.

Και μιας και είπα για τα zara: Μία φίλη μου, μου έλεγε ότι στο Χονγκ Κονγκ τα zara έχουν πολύ υψηλές τιμές ειδάλλως κανείς δεν πρόκεται να τα αγοράσει καθότι αυτομάτως θεωρούνται φτηνιάρικα. Το ίδιο και στο Λονδίνο. Δεν βλέπεις αυτές τις ορδές που υπάρχουν στα ελληνικά καταστήματα. Τα εδώθε είναι υπερπολιτισμένα. Δε μπορείς να ρίξεις κάτω το ρουχαλάκι σου, να ξεδιπλώσεις δέκα ντάνες τι-σερτακίων και μετά να τα τσαλαπατήσεις κιόλας. Μιλάμε για χάι λουξ καταστάσεις! Είδες προόδους; Διαπιστώνω πως μόνο τα H&M (τα οποία έχουν γενικώς γαμάτα ρουχαλάκια) και τα Primark μου έμειναν σε αυτή τη ζωή.

Μήπως θέλει κανείς να με χορηγήσει; Για το ευρωπαϊκό γόητρο ρε γαμώτο...

Tuesday, August 22, 2006

Μήπως είμαι γιορ μπιτς νίγκα;

Κάτι έχω πάθει τελευταίως...πλέον είμαι βέβαιη. Πριν απο καμια-δυο εβδομάδες αγόρασα το τελευταίο cd της Peaches και το ακούω όλη την ώρα. Οι στίχοι είναι τελείως σεξοπορνοδιαστρόφα και γενικώς με πιάνω να περπατάω στο μετρό με αποφασιστικότητα νέας γυναίκας του στυλ να πα να γαμηθήτε όλοι και να σκέφτομαι: ‘Come on, come on, come on rock it hardcore’. Περιττό να αναφέρω ότι στις 13 Οκτωβρίου θα πάω στη συναυλία της στο Forum να βγάλω απωθημένο τρελό. Όταν άκουσα τον πρώτο της δίσκο είχα πάθει πάλι κατιτίς. Ήταν αυτό που λέμε ρε παιδί μου μουσική για τρελά γαμήσια. Ο καινούργιος δίσκος είναι πολύ πιο τσαμπουκαλεμένος στιχουργικά και επιπλέον καταφέρεται και εναντίον της πολιτικής του καθυστερημένου planet man. Impeach my bush σου λέει η γυναίκα και σου φτύνει κατάμουτρα το πολύ σωστό κατά την άποψή μου: I’d rather fuck who I want, than kill who I’m told to! Και εγώ μαζί σου κοριτσάρα! Πες τα!



*****************

Κατά τα άλλα εχθές έμαθα πως η upper class του Βελγίου δεν θεωρεί πρέπον το να φοράς φόρμες μέσα στο σπίτι. Το ξέρατε; Παραθέτω τον σχετικό διάλογο:

Ο άλλος: Πιστεύουμε (οι κοινωνική του τάξη – όχι οι Waffen SS) πως δεν είναι πρέπον να φοράς φόρμες μέσα στο σπίτι.
Εγώ: Τι εννοείς δεν είναι πρέπον;
Ο άλλος: Θεωρείται αδιανόητο να κάνεις κάτι τέτοιο.
Εγώ: Και τότε τι φοράς μέσα στο σπίτι;
Ο άλλος: Τα ρούχα που φοράς και έξω.
Εγώ: Και δεν είναι αδιανόητο να φοράς τα ρούχα που φορούσες όλη τη μέρα έξω και τα οποία έχουν βρωμίσει, γεμίσει σκόνες και να κάθεσαι στα καθαρά και να φέρνεις μικρόβια μέσα στο σπίτι;
Ο άλλος: Τι περίεργη ιδέα είναι αυτή;
Εγώ: Δεν είναι περίεργη ιδέα, είναι θέμα υγιεινής.
Ο άλλος: Λίγο υστερική σε βρίσκω.
Εγώ: Καλά, έστω ότι είμαι (που δεν είμαι αλλά ας όψεται που δεν θέλω να τσακώνομαι για μαλακίες), δεν θέλετε να βάζετε κάτι άνετο εκτός από τα τζην όταν γυρίζετε σπίτι να χαλαρώσετε; Εκτός και αν το έχετε για κακό.
Ο άλλος: Ε....
Εγώ: Πυτζάμες επιτρέπεται να φοράτε;
Ο άλλος: Ε, ναι, μάλλον.
Εγώ: Όμως εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί δεν επιτρέπεται να φοράς φόρμες όταν είσαι ΜΟΝΟΣ σου μέσα στο σπίτι σου και κανένας δε σε βλέπει.
Ο άλλος: Είναι θέμα πειθαρχίας.
Εγώ: Ορίστε;
Ο άλλος: Ε, ναι...γιατί άμα δεν είσαι εσύ πειθαρχημένος πως θα πάρουν παράδειγμα τα παιδιά σου από εσένα;

Ε, από εκεί και μετά δεν είχα τα ψυχικά απωθέματα να συνεχίσω. Με εξόντωσε... Τι να του πεις του βαρώνου; Το θέμα είναι ότι αυτά που μου έλεγε τα θεωρούσε απολύτως φυσιολογικά. Οι φόρμες είναι ένα τρανό παράδειγμα του αν είσαι well educated, σε κοινωνικό πάντα επίπεδο. Οπότε από εδώ και πέρα πρέπει όλοι μας να το έχουμε υπόψη. Πετάξτε τις, κάφτε τις εν ξέρω τι θα κάνετε αλλά εξαφανίστε τις!

Ενώστε τις φωνές σας με τη Βέλγικη αριστοκρατία και πείτε: ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΦΟΡΜΕΣ!

(το παραπάνω είναι αληθές περιστατικό που συνέβει εχθές και που αποδεικνύει περίτρανα πόσο ηλίθιο είναι το ανθρώπινο γένος. Εγώ όμως δε θα σταματήσω να πιστεύω ακόμα.)

Monday, August 21, 2006

Ω, της γρίνιας η ωδή, ωιμέ και τρισαλί!

Εγώ τώρα πάρα πολύ κακός άνθρωπος δεν είμαι. Θα έλεγα υποφέρομαι με λίγη υπομονή και καλή θέληση. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που με θυμώνουν σε αυτή την πόλη την μεγάλη.

Καταρχήν στο πανεπιστήμιό μου, όπου είναι ο χώρος στον οποίο περνάω το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας μου. Αυτό το πανέμορφο κάμπους (κε γκαμώ!) βρίθει από χιλιάδες φοιτητές κάθε εθνικότητας, οι οποίοι προσπαθούν να εξασφαλίσουν το μέλλον τους και γι αυτό ζμπρώχνονται για μια θέση κάτω από τον ήλιο (τον ποιον;).
Εμένα όμως μου την δίνει κατακέφαλα το γεγονός ότι προσπαθούν μέρα – νύχτα, λυσσαλέα να ανταγωνιστούν ο ένας τον άλλο. Σιγά ρε φίλε! Δε σου πήρα δα και τη μπουκιά από το στόμα! Αποτέλεσμα αυτού του αδυσώπητου ανταγωνισμού είναι πως μιλάμε για τον θρίαμβο του individualism. Δεν υπάρχει συνεργασία καλέ... Μόνο άμα πρωτίστως εσένα σε συμφέρει θα το κάνεις. Ειδάλλως δε πα να συνουσιαστείς!
Για να γίνω πιο συγκεκριμένη θα δώσω ένα προσωπικό αλλά τυπικό παράδειγμα. Η πιο στενή μου φίλη στο Λονδίνο (η οποία είναι Ινδή) δε μου έστειλε ποτέ μία παρουσίασή της από ένα μάθημα, το οποίο είχα μεν παρακολουθήσει αλλά ήθελα έξτρα βιβλιογραφία για να να συμπληρώσω κάτι κενά ενόψει των επερχόμενων εξετάσεων. Μολονότι της το είχα ζητήσει 3 – 4 φορές πάντοτε το ‘ξεχνούσε’. Λίγες εβδομάδες αργότερα και ενώ είχε τραγικά αγχωθεί για τις εξετάσεις (διότι ήθελε distinction, τι να μας κάνει το merit;) μου έστειλε με μειλ γύρω στις 7 εργασίες της για να μου δείξει το πως περίπου θα απαντούσε κάθε μία από τις ερωτήσεις του συγκεκριμένου exam και αν θα μπορούσα να τις αξιολογήσω; Αυτό δεν το ξέχασε γιατί ήθελε feedback. Τι της λες τώρα; Στην τελική και εμένα δε με χάλασε καθόλου αλλά η νοοτροπία είναι ενδεικτική.

Έτερο κακό το εξής: Ρε παιδιά εντάξει...είστε σε ένα γνωστό πανεπιστήμιο, είστε ξύπνιοι, είστε και οι πρώτοι. Γιατί όμως δε συμπεριφέρεστε λίγο όπως αρμόζει στην ηλικία σας; Γιατί πρέπει οι ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ συζητήσεις να είναι για πολιτική και ειδικά για κάτι χώρες στην Αφρική που δεν τις ξέρεις ούτε η μάνα τους (στην περίπτωση που η μάνα τους θα ήμουν εγώ) και το τι έγινε εκεί τη δεκαετία του 60’ και ποια reforms, και τι έχεις να πεις για την πολιτική του Mugagabadisou σε ότι αφορά στις ιδιωτικοποίησεις και τα ορυχεία του λιγνίτη στα ορεινά της χώρας και ένα σωρό άλλα άσχετα, τα οποία δεν τα κατέχω και ούτε πρόκειται και μένω με το χαμόγελο του ηλιθίου σε κάθε παρέα; Και θα μου πεις καλά, δεν είναι ο τομέας σου, δεν σπουδάζεις αυτό το πράγμα... Αλλά και σε αυτό που σπουδάζω γιατί θα πρέπει να ανέχομαι την παπαριά του καθενός που την έχει δει λε φιλό-σωφέρ ο μέγας και να υφίσταμαι ολόκληρη διάλεξη για την υποσημείωση του Γκλύμουρ που μπορεί να ερμηνευτεί έτσι αλλά ταυτόχρονως υπάρχει μία χροιά που μπορεί και να υπονοεί ότι η υποκειμένικότητα στις πιθανότητες ίσως και να είναι εν τέλει κάτι καλό; Γιατί να πρέπει να ακούω κάτι τέτοια ενώ έχω πάει να πιω έναν καφέ μετά το μάθημα η γυναίκα; Αφού αυτά συζητάμε επι ώρες κάθε μέρα. Γιατί δε μπορούμε να μιλήσουμε για πράγματα απλά: τι κάνεις, ποιος είσαι, τι σου αρέσει και τι όχι, γιατί να μην πούμε ένα αστείο, μια σαχλαμάρα και να μην βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο να χαλαρώσουμε; Ούτως ή αλλέως όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε ρε παιδιά... και το Λονδίνο είναι ένα καζάνι τεράστιο, που πάτο δεν έχει. Όλοι είμαστε εδώ που είμαστε γιατί το αξίζουμε. Γιατί σώνει και καλά ο άλλος να είναι απειλή και όχι αφορμή για να περάσουμε όμορφα ως φοιτητές;

Φυσικά αυτός ο κανόνας δεν είναι απόλυτος. Και καταπληκτικά άτομα γνώρισα και πέρασα πολύ όμορφες στιγμές. Αλλά να... ξέρω ότι άμα δεν το επιδιώξω μάλλον δε θα ξαναμιλήσουμε ποτές στον αιώνα τον άπαντα. Και δε μου αρέσει να χάνω ανθρώπους που εκτιμώ ακόμη και αν το ξέρω πως και για εμένα το Λονδίνο είναι ένας σταθμός. Οι άνθρωποι όμως;

Saturday, August 19, 2006

Υπάρχει θεός!

Μία ακόμα ημέρα στη βιβλιοθήκη με βρίσκει. Εχθές πέρασα ένα συμπαθητικό βράδυ το οποίο έγινε λαμπρότερο στη συνέχεια. Πήγα λοιπόν στην περιοχή Earl’s Court, η οποία βρίσκεται στο ανατολικό Λονδίνο στον ευρύτερο δήμο ας πούμε του Chelsea το οποίο φυσικά είναι ένα άπιαστο όνειρο για τα φτωχαδάκια φοιτητές σαν εμένα – εκτός και αν έχω μπαμπά που μου τα σκάει πολύ χοντρά που δεν έχω ειδάλλως δε θα μεμψιμοιρούσα έτσι.
Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Για να επανέλθω στο προκείμενο είχα πάει με την αδερφή μου και κάτι φίλους στο Troubadour το οποίο είναι ένα λίγο απ’ όλα, εστιατόριο, συναυλιακός χώρος, ένα μέρος πολύ ζεστό και όμορφα διακοσμημένο που απέπνεε μία αίσθηση θαλπωρής και χαλαρώτητος. Για να μην πολυλογώ είχαμε πάει εκεί για να δούμε κάτι μπάντες. Πριν ξεκινήσει το θέαμα η αδερφή μου και εγώ πήγαμε προς αναζήτησην τροφής έξω από το μαγαζί καθότι η θαλπωρή, θαλπωρή, και οι 14 λίρες η μπριζόλα δεν είναι πράγματα που συνδυάζονται πάντοτε έυκολα. Έτσι τη λύση έδωσαν οι κλασικοί πακιστανοί στο costcutter απέναντι. Πήραμε από δύο σακουλάκια πατατάκια εκάστην (εγώ πήρα και με γεύση steak μάλιστα ούτως ώστε να έχω την μπριζολοψευδαίσθηση –μα είναι λέξη τώρα αυτή;) και πρότεινα ένα περίπατο στην περιοχή μέχρι να χλαπακιάσουμε και να γυρίσουμε πίσω στο venue.
Εκεί λοιπόν που κόβαμε ανέμελα βόλτες στην Old Brompton street λέω ‘δε πάμε και κατά δω; Φαίνεται να είναι κεντρικός δρόμος’ και έτσι στρίβουμε στην Earl’s Court Road την περιλάλητη.
Και τότε το είδα...


Στεκόταν εκεί μπροστά μου και μου έγνεφε. Εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι τίποτε άλλο δεν είχε σημασία... Ήμασταν αυτό και εγώ και όλα τα υπόλοιπα έσβησαν, ήχοι, σχήματα, κίνηση.

Κυρίες και κύριοι είχα από ένα καπρίτσιο της μοίρας βρει το As Greek as it gets!

Αμέσως σαν φλασμπακ πέρασε από το μυαλό μου η Άννα, μία από τις πολλές Ελληνίδες του πανεπιστημίου μας η οποία έχει άποψη περί παντός επιστητού είτε πρόκειται για Λονδίνο, είτε για Αθήνα, είτε για την Λας Παζ και τους αλιγάτορες της Φλόριντα.’ Ότι πιο κοντινό σε σουβλάκι μπορείς να βρεις στο Λονδίνο είναι στο Earl’s Court στο As Greek as it gets!’ Και μα τον Τούτατη είχε δίκιο! Τι και αν μασουλούσαμε σα βουλιμικές σε κάτι σκαλάκια με την αδερφή μου, τι και αν έζεχνα τον κρέμμυδο μετά και καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας... είχα φάει μετά από τόσους μήνες σουβλάκι. Η βραδυά άξιζε τον κόπο πραγματικά!

Φυσικά έχω να κάνω τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

Το συγκεκριμένο σουβλάκι που φάγαμε εχθές θα το έβρισκες σε μέτρια σουβλατζίδικα στην Ελλάδα. Αλλά τι να κάνουμε; Στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι. Άλλωστε το λένε ξεκάθαρα οι άνθρωποι: As Greek as it gets (for the London standards) όπως πιστεύω ότι εννοούν αλλά εντάξει μωρέ, μην προσβάλουμε και την πελατεία.
Είναι πιο λάιτ από το δικό μας, υπό την έννοια ότι δεν το πήζουν στο κρεμμύδι και στο γιαουρτοσκόρδι. Αλλά πάντα μπορείς να ζητήσεις από το παιδί να σου βάλει μία έξτρα δόση.
Η τιμή εννοείται πως είναι η τριπλάσια. Κοστίζει 4.50 ευρώ αλλά χαλάλι του!
Γιατί πρέπει να έχουν παντού οθόνες μέσα στο μαγαζί που να δείχνουν τη Βίσση live; Είναι τόσο μεγάλη ανάγκη να βλέπω την απόλυτη ελληνίδα σαύρα συσχετισμένη με οτιδήποτε ελληνικό;

Άντε παιδιά σας χαιρετώ γιατί με όλα αυτά σα να πείνασα λίγο! Καλό μεσημέρι!

Friday, August 18, 2006

Γυναίκα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης σας χαιρετά...

Αλόχα από του πανεπιστημίου τη βιβλιοθήκη (ή βιβλιολύπη έτσι όπως έχει καταντήσει πλέον για εμένα) όπου προσπαθώ να τιθασεύσω και να επιβάλλω πειθαρχία στο Είναι μου, πειθαρχία που έχει ως απώτερο στόχο την ολοκλήρωση της λεγόμενης πτυχιακής μου εργασίας. Είμαι σε μία άσχημη φάση αυτή την εποχή, αλήθεια σας το λέω. Θα παραθέσω τα στοιχεία για του λόγου το αληθές.
Ζω σε ένα προσφάτως ανακαινισμένο σπίτι στο βορειοανατολικό Λονδίνο στην περιοχή 7 Sisters και μπορώ να πω πως τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που θα βγω στο δρόμο να περπατήσω μέχρι το σταθμό του μετρό. Είμαι σαν το γάλα μέσα στις μύγες χωρίς φυσικά να θέλω να υπονοήσω το παραμικρό για τους αφροαμερικανούς αδερφούς μου. Αλλά να, είναι λίγο γκέτο εκεί. Σα να φοβάσαι να βγεις λίγο έξω, σα να μην τολμάς να ξεκολλήσεις το βλέμμα από το πεζοδρόμιο, σα να μη με πολυσηκώνει εκεί γενικώς. Είναι προσωρινή κατάσταση όμως και έτσι κάνω υπομονή και σκέφτομαι πως του κίναιδου! δε θα μου συμβεί εμένα η στραβή! Το διαμερισματάκι μου βέβαιως δε λέω, μια χαρά είναι, όλα καινούργια μέσα (από το φτηνό καινούργιο ασφαλώς, τύπου ΙΚΕΑ), με έναν Τούρκο ιδιοκτήτη ο οποίος χώνει παντού τη μύτη του (την άλλη φορά ζήτησε από την συγκάτοικό μου έξτρα λεφτά επειδή φιλοξένησε μία φίλη της για μερικές μέρες, κοινώς ο τύπος είναι μέγας γκαφροφονιάς, να μου επιτραπεί η έκφραση), το μπάνιο ωραίο και καθαρό (βασικό για μένα) και η ζωή συνεχίζεται. Το γεγονός βέβαια ότι είμαι εξόριστη στην τρίτη ζώνη και αναγκάστηκα να πληρώσω 80 λίρες για κάρτα συγκοινωνίών κάτι σαν την απεριορίστων διαδρομών τη δική μας – τη λεγόμενη oyster - και πως τώρα έχω έναν κάπως σφιχτό προυπολογισμό ο οποίος κυμαίνεται κάπου στις 14 λίρες ημερησίως είναι γεγονός τραγικό ούτως ή άλλως.
Για να συνεχίσω τη γκρίνια η πτυχιακή μου δεν προχωράει, η σχέση μου προ ολίγων ημερών μου ανακοίνωσε πως δε θέλει να μετακομίσει μαζί μου από Σεπτέμβριο καθότι δεν αισθάνεται έτοιμος και αρκετά ώριμος για ένα τέτοιο μεγαααάλο βήμα στη ζωή του, και εγώ νιώθω ότι κάτι έχω κάνει λάθος.

Να τα ξαναπάρω από την αρχή ζωή μου; Ξέρω ότι δε θα με αφήσεις. Κάπως έτσι προέκυψε και ο δυσοίωνος τίτλος του πρώτου μου ποστ.

Καλώς σας βρήκα... Είμαι η Μαρία και σήμερα δεν είμαι και τόσο καλά. Και μόνο που σας διαβάζω όμως - και είστε πολλοί οι άτιμοι που γράφετε τόσο όμορφα - αυτομάτως αισθάνομαι καλύτερα.