Tuesday, September 12, 2006

I (don't) give up...

Τέλος... πάει και αυτό
η πτυχιακή μας τελείωσε

Από σήμερα υπερήφανα ανακοινώνω πως πλέον δεν είμαι φοιτήτρια.

Από σήμερα είμαι επίσημα ΑΝΕΡΓΗ!


Άντε και εις ανώτερα! Καλώς όρισα στον πραγματικό κόσμο - μία δεύτερη επώδυνη γέννηση της οποίας θα έχω πλήρη συναίσθηση αυτή τη φορά.


ΥΓ. Γι αυτό άλλωστε άλλαξα και το template του μπλογκ. From the Songs of Innocence to the Songs of Experience... (το πόσο διαχρονικά υπέροχος είναι ο William Blake το θεωρώ περιττό να το αναλύσω)

Saturday, September 09, 2006

I am rest assured now...

'My thesis, paradoxically,
and a little provocatively,
but nonetheless genuinely, is simply this:

PROBABILITY DOES NOT EXIST.

Bruno de Finetti


If this is so, why do I bother writing my dissertation on this guy's probability theory? According to his reasoning then, maybe my paper on it does not exist as well.
- such a conclusion I prefer to call it 'the triumph of absurd reduction' -

Friday, September 08, 2006

Του χουμ ιτ μέι κονσέρν: Με χάκεψαν (νομίζω)

Είμαι πάρα πολύ νέα στο μπλόγκινγκ και δεν ξέρω τους κανόνες του παιχνιδιού. Εν τούτοις διαβάζω αρκετά μπλογκ και θεωρώ πως πολλά από αυτά γράφονται από αξιόλογους ανθρώπους. Τελευταία παρατηρώ ένα μίσος και έναν αλληλοσπαραγμό και από τα συμφραζόμενα - γιατί δεν κατέχω από διαδικτυακές ορολογίες - κάποιοι 'κλέβουν' τα ονόματα κάποιων άλλων ή ακόμη και τα ίδια τους τα μπλογκ και κάνουν απαράδεκτα σχόλια και σκυλοβρίζουν ανθρώπους που ποτέ τους δεν τους έχουν δει. Και επειδή είναι και θρασύδειλοι και κότες κρύβονται πίσω από τα ονόματα άλλων γιατί εάν βασίζονταν στο δικό τους κανείς δε θα ασχολείτω μαζί τους (δε λέω ότι και μαζί μου ασχολείται κανείς αλλά στο κάτω κάτω δε νομίζω ότι ενοχλώ κανέναν κάνοντας το κέφι μου και γράφοντας σε ένα μπλογκ).

Κάποιος λοιπόν από αυτούς τους φίλτατους μασκαράδες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) χρησιμοποίησε το dashboard του δικού μου μπλογκ ως λινκ στο όνομά του για να αφήσει υβριστικά σχόλια για πρόσωπα και καταστάσεις στο μπλογκ του Motorcycle Boy (http://themotorcycleboy.blogspot.com) τον οποίο οι περισσότεροι λίγο έως πολύ γνωρίζουν καθότι τα γραπτά του είναι αξιόλογα και ΕΠΩΝΥΜΑ. Να αρχίσω τα κλασικά: γιατί πρέπει όταν βλέπουμε κάποιον που είναι καλός σε αυτό που κάνει να προσπαθούμε να τον σπρώξουμε προς τα κάτω αντί να απολαύσουμε τα όσα όμορφα μοιράζεται με εμάς; Γιατί ο κομπλεξισμός πρέπει να είναι ένα αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του καραελληνάρα (και όχι μόνο); Άντε από εκεί που ήρθατε μιρκόψυχοι lowlives! Ουστ από δω!

Ουφ! Ξεθύμανα (για την ώρα)

Wednesday, September 06, 2006

Όμορφοι καιροί

Ωραία...

Η μέρα στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι υπέροχη...

Το πανεπιστήμιο είναι ήσυχο, η βιβλιοθήκη σχεδόν νεκρή. Η πτυχιακή ωσάν σαλιγκαράκι σέρνεται μέχρι την επόμενη μαγική Δευτέρα και εγώ αισιοδοξώ. Μήπως είναι το γεγονός ότι μας ανακοίνωσαν σήμερα σε όλες τις εφημερίδες του έθνους πως ο Μπλερ θα μας αδειάσει τη γωνιά στις 31 Μαΐου του 2007; Μπαα... Είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Πάλι κάτι άλλο θα βρούνε να μας την χαλάσουνε. Κάποια τρομοκρατική υστερία θα ελλοχεύει, κάποια πτήση θα ακυρωθεί για έναν γελοίο λόγο, κάποιον άσχετο θα συλλάβουν επειδή είχε μιλήσει κάποτε στον μπατζανάκη του άντρα της θείας του και ο πρώτος έτυχε να ξέρει έναν δευτεροξάδερφο από το σόι της γυναίκας του που φορούσε μία μπλούζα κάποτε που έγραφε: Ο Μπους γάμησε το μυαλό του (το ποιο;) και τώρα γαμεί τον πλανήτη.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές εχθές έμαθα πως δεν μπορώ να πάω σε πρακτορείο ευρέσεως εργασίας (ή μάλλον δεν έχει νόημα) καθότι δεν βρίσκουν δουλειές σε προσφάτως αποφοιτήσαντες άμα δεν έχουν προϋπηρεσία. Το που θα την βρούμε βεβαίως είναι άλλο θέμα. Στην συγκάτοικό μου για παράδειγμα, η οποία ήθελε να εργαστεί ως γκαρσόνα η έρμη της ζητούσαν δύο χρόνια προϋπηρεσίας επί αγγλικού εδάφους. Άκουσον, άκουσον! Και που να την βρει που μόλις είχε έρθει στη χώρα; Και καλά να πεις ότι δεν είχε δουλέψει ποτέ της ως σερβιτόρα (επάγγελμα που απαιτεί πραγματικά πολυετείς σπουδές και μετεκπαίδευση σε ένα εστιατόριο με τρία αστέρια μισελίν τουλάχιστον) να πάει στον αγύριστο... Η συγκεκριμένη δούλευε επί τρία χρόνια ως σερβιτόρα στη Νέα Υόρκη, ενώ έχει σπουδάσει ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Οι κ.κ. Άγγλοσάξονες όμως, ως γνήσιοι απόγονοι του Σπαζαρχίδη του Μέγα (μεγάαααλη η χάρη του) έχουν βαλθεί να μας κάνουν να μετανοιώσουμε την ώρα και τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στην ΠΑΝΑΚΡΙΒΗ χώρα τους. Άρα δε φτάνει που τα κάνουν όλα ανάποδα από ότι ο υπόλοιπος κόσμος σου αλλάζουν τον αδόξαστο (πολύ δοξολογώ σήμερα) μέχρι να σου παραχωρήσουν μία συνεντευξούλα και επιπλέον που πας ρε καραμήτρο άμα δεν έχεις επαγγελματική εμπειρία;

Κατά τα άλλα από εχθές άρχισαν οι περικοπές λόγω των μη ανθηρών οικονομικών μου και για όσο ακόμα θα είμαι στο πανεπιστήμιο θα τρέχω στο σαντουϊτσάδικο του Μπέντζυ να παίρνω ότι μπορώ μεταξύ 3 με 4 που έχει happy hour, όλα μία λίρα, πάρε κόσμε! Συμφωνήσαμε με κάτι συμφοιτητές εκεί που βρίσκονται στα ίδια χάλια με εμένα να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ ‘πως περνάνε οι [φτωχοί] φοιτητές στην Αγγλία’ και να το στείλουμε στον πωςτονλένε, αυτόν με τις σαλμονέλες και τα μολυσμένα στρώματα που τρομάζει τις γιαγιάδες και τις θείτσες στην Ελλάδα. Εγώ έχω να πω πως αν δεν γυριστεί το ντοκιουμένταρι κατά τα πρότυπα του Δόγματος 95’ δε συμμετέχω γιατί έχω και ένα επίπεδο όπως και να το κάνουμε!

Αυτό όμως που μου έφτιαξε τη διάθεση και έριξε άπλετο φως στη σκοτεινιασμένη μου υπόσταση είναι η χθεσινή είδηση πως στο προσεχές έτος εκτός από underground, o ken θα μας παρέχει και OVERGROUND!!! Ναι, καλά ακούσατε κυρίες, κύριοι το Λονδίνο εκ-συγχρονίζεται και πλέον φτάνει τα standard της Αθήνας, θα έχουμε και εμείς τον δικό μας ‘ηλεκτρικό’. Δεν είναι υπέροχο; Δεν είναι καταπλητκικό; Μετά από όλα αυτά πως να μην νιώθω πως με κακομαθαίνει η ζωή;

Sunday, September 03, 2006

Ορθοστατική υπόσταση (και καλά ψαγμένες λογοπαιγνιές)

Τα μπεστ οφ για την εβδομάδα που μας έρχεται:

1. Υποτίθεται πως παραδίδω την πτυχιακή μου σε μία εβδομάδα. Βαριέμαι όμως τόσο πολύ που την έχω παρατήσει μεσοπέλαγα να πνίγεται μέχρι να με τραβήξει και εμένα στον πάτο. Ειλικρινά τώρα ποιος θέλει να διαβάσει κάτι τόσο ασεξουέλ όπως an evaluation of the notion of exchangeability in the subjective theory of probabilities; Φαντάζει ψαγμένο αλλά υπόσχομαι είναι παντελώς ανούσιο ιδιαίτερα μπροστά στα πραγματικά σημαντικά αυτού του κόσμου ζητήματα. Αυτή η εργασία είναι της κατηγορίας ‘εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται’ και εγώ νιώθω πως κάνω το κεφάκι μου σπόνσορντ μπάι δε πάρεντς.

2. Έχω διορθώσει τρεις πτυχιακές άλλων ανθρώπων μέχρι στιγμής: η μία ήταν ενδιαφέρουσα (μία συγκριτική μελέτη για το πως αντιμετωπίζονται τα κρούσματα βιασμού σε Αγγλία και Ελλάδα), η άλλη ήταν βαρετή (πραγματικά απορώ που ακόμα ασχολούμαστε με την Ηθική φιλοσοφία και προσπαθούμε να βρούμε καθολικά ισχύοντες κανόνες) και η τρίτη ήταν ασυνάρτητη – ένα πάτσγουωρκ πηγών – αν και το θέμα ήταν σχετικά ενδιαφέρον (μεταφορά νέων τεχνολογιών από την καθ’ ημάς Δύση προς Ανατολάς και δη Κινεζία και Γιαπωνία). Συμπερασμα: Απορώ με τι κριτήρια θα μας δώσουν το μάστερ σε αυτό το πανεππιστήμιο και πόσοι από εμάς πραγματικά το αξίζουν. Μάλλον θα είναι επειδή τα σκάμε (σπονσοντ μπαί δε πάρεντς γιετ εγκέν) για το λαμπρό του όνομα και τον πλούσιο εσωτερικό του κόσμο (το πιο λαμπρό αστέρι).

3. Δεν ξέρω γιατί, νιώθω όμως την ανάγκη να απολογηθώ πρωτίστως στον εαυτό μου για το περιεχόμενο αυτού του μπλογκ. Δεν έχω λογοτεχνικά ασπιρέϊσονς αλλά απορώ που και εγώ όπως και τόσοι άλλοι έχουμε βρει αυτό τον τρόπο για να ξεθυμαίνουμε. Μάλλον είναι μια ψευδεπίγραφη αιτολογία για να μην πληγώσω την ψωνάρα που κατά βάθος κρύβω μέσα μου.

4. Σήμερα ακούω όλη τη μέρα το Inside the Torn Apart (Napalm Death) και νιώθω ακριβώς έτσι...

5. Έφυγε οριστικά εχθές η κολλητή μου για Καναδά, δεν ξέρω πότε και αν θα την ξαναδώ και είμαι στεναχωρημένη. Και μάλλον αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που γκρινιάζω και σιχτιρίζω.

Κι απο Δευτέρα πάλι...

Friday, September 01, 2006

Παράλειψις και διαπίστωσις

Καλό μήνα... ο δύσκολος αυτός μήνας έφτασε. Μήνας αποφάσεων, αποχαιρετισμών και πολλών πολλών αλλαγών. Σε καλό πάντα θα μας βγει...


Επίσης: Πολύ βαρετό μπλογκ έχω συνειδητοποιώ. Λέω να βάλω εικονίτσες να χαίρομαι να το βλέπω αλλά εδώ στη βιβλιοθήκη που δεν έχω το λαπτόπι μου κοματάκι δύσκολο το κόβω. Τουλάχιστον να ήξερα να βάζω λινκς ρε γαμώτο...

Κρίση αυτογνωσίας ήταν και πέρασε. Πάμε γι' άλλα

Σάμταιμς άι αμ σοοο λέιμ...

Μερικά πράγματα ισχύουν σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν. Απορώ τι είναι αυτό που κάνει τις γυναίκες και όταν βρεθούν η μία με την άλλη αργά ή γρήγορα θα το γυρίσουν στο κουτσομπολιό. Μέχρι στιγμής δε νομίζω να έχω συναντήσει κάποια εξάιρεση του κανόνα. Όταν νιώσουμε άνετα μεταξύ μας και έχουμε κάποια κοινά μοιραία και αναπόφευκτα θα αρχίσουμε να μιλάμε για τους εκτός του γκρουπ. Όταν κάποια από εμάς θα βρεθεί σε ένα άλλο γκρουπ των οποίων τα υπόλοιπα μέλη θα είναι γνωστές των προηγούμενων θα αρχίσουν οι γνωστές φράσεις «ναι η τάδε καλή κοπέλα, αλλά...» Από το αλλά και μετά βάζουμε τη φαντασία μας να δουλέψει γιατί είμαστε ικανές να πούμε το οτιδήποτε, από το ότι η άλλη βάφει τα νύχια της φούξια και ψωνίζει στα κινέζικα (από τα οποία εγώ μια χαρά ρούχα έχω πάρει) μέχρι το πόσο πουτάνα και ανδροτραγανίστρα είναι. Αν μη τι άλλο κανείς δε μπορεί να μας κατηγορήσει για έλλειψη φαντασίας. Είναι απίστευτο το τι μπορούμε να παρατηρήσουμε και να μας χτυπήσει (αρνητικά συνήθως) στο μάτι. Τις προάλλες παρατηρούσα πως τα πόδια του Πάτρικ (ένας Ιρλανδός από το τμήμα) είναι τεράστια αναλογικά με το ύψος του και πως στραβώνει τα πόδια του. Η μύτη της Σάλλυ είναι πολύ κόκκινη και του Πρασάντ μεγάλη και πατικωμένη, ο δε Μπενγκτ έχει αρχίσει να κάνει καράφλα και φοράει τα παντελόνια του πολύ ψηλά ενώ ο Γιαν (αν και ξανθός) έχει πολλές άσπρες τρίχες. Και αυτά είναι απλώς ένα ελάχιστο δείγμα.

Εχθές βρέθηκα σε μία τέτοια γυναικοσύναξη. Άλλες δύο βορειοαμερικάνες και εγώ ως εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζευτήκαμε για να ξεπροβοδίσουμε την κολλητή μου, επίσης βορειοαμερικάνικης παιδείας αλλά ινδικού αίματος. Τέσσερις γυναίκες μαζί ίσον κουτσομπολιό... όπως φυσικά και εγένατο. Τώρα για να πω και εγώ την αλήθεια μου, το κουτσομπολιό το απολαμβάνω. Λατρεύω να μαθαίνω, να κάνω λεπτομερείς ερωτήσεις αλλά βαριέμαι να σχολιάζω μετά.

Εχθές όμως η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη. Εντάξει είμαστε όλες στο ίδιο τμήμα αλλά αυτές έχουν άλλη ειδικότητα στο μάστερ τους από ότι εγώ. Και από ότι ανακάλυψα και αλλού έχουν άλλη ειδικότητα. Ξεκινήσαμε από τα νορμάλ, δηλαδή τους καθηγητές μας και γρήγορα το κακό επεκτάθηκε και κάλυψε όλο το τμήμα, τους γκόμενους, τους υποτιθέμενους φίλους τους (γιατί εγώ δεν έχω και πολλά πολλά με τα τμηματόπαιδα εκτός της κολλητής), τη βιβλιοθήκη, τα εστιατόρια, τις γειτονίες που μένουμε, τους αποκάτω γείτονες και τους μελλοντικούς συμφοιτητές της κολλητής μου στον Καναδά καθώς και τους φοιτητές που θα έχει υπό την επίβλεψή της στο πεχαντε της (phd).

Στην αρχή ομολογώ πως το διασκέδαζα, έμαθα πράγματα για άτομα που ξέρω και σε κάποιες περιπτώσεις συμπαθώ κιόλας – το παίζω και δύσκολη πάναθεμά με – αλλά μετά από δύο ώρες ξεκατινιάσματος κατα τη διάρκεια του οποίου ήμουν κυρίως ακροατής γιατί δεν ήξερα παρά ελάχιστους δεν άντεχα άλλο η γυναίκα! Οι άλλες συνέχιζαν απτόητες και όσο μάλιστα περνούσε η ώρα τόσο πιο πολύ φτιάχνονταν. Οι φωνές τους ανέβασαν συχνότητες, πήραν εκείνο το αμερικανικο-υστερικό υφάκι του τύπου ‘μααααν δις ιζ σοοοοο λέιμ’, ‘ριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιίλιιιιιιιιι;’ και διέκοπταν όλη την ώρα η μία την άλλη προκειμένου να προσθέσουν ένα ακόμη κοματάκι στο ‘Κατίνα Παζλ’. Ειλικρινά έφριξα γιατί καμία δεν άκουγε την άλλη πλέον και τα θέματα – και τα θύματα – περνούσαν με εφιαλτικές ταχύτητες από μπροστά μου!Και καλά η κολλητή και η Νάταλι, αυτές φαίνονταν ότι είναι ‘language tornados’. Αλλά το σοκ το έπαθα με την άλλη, μία φαινομενικά ήσυχη κοπέλα που ποτέ δεν έλεγε πολλά. Αυτή ήταν η χειρότερη! Ήξερε τους πάντες και τα πάντα και έριχνε συνέχεια νέο υλικό στην συζήτηση με ακάματο ενθουσιασμό και θαυμαστή προσήλωση στον υψηλό μας στόχο.

Έμεινα ακόμα μισή ώρα και μετά την έκανα γρήγορα – γρήγορα. Σίγουρα αθώα περιστερά δεν είμαι και εγώ αλλά πόσο να αντέξει κανείς αυτό το ανελέητο σφυροκόπημα; Σήμερα έμαθα ότι κάθησαν μέχρι τις δώδεκα και τα έλεγαν. Η κολλητή μου, μου περιέγραψε πόσο καταπληκτικά και αναζωογονητικά ήταν και τι κρίμα που δεν το είχαμε κάνει και νωρίτερα! Ναι, πολύ κρίμα, τι να σου πω! Σα να μου έσκαγαν σφαλιάρες από παντού ένιωθα. Περισσότερο με ζάλισε αυτό το αλλεπάλληλο κουτσομπολιό παρά η σαμπάνια που η οικοδέσποινα πολύ ευγενικά μας προμήθευσε.

Σήμερα νιώθω πολύ άσχημα για όλα αυτά που είπα εχθές για άτομα που δεν ξέρω, και τώρα νιώθω ακόμα πιο άσχημα που θάβω τις άλλες υπό μορφή ποστ το οποίο δε θα διαβάσουν ποτέ μάλλον. Έστω και έτσι ζητώ συγνώμη και από τις δύο ομάδες.

Άβυσσος η ενοχική ψυχή της γυναίκας