Friday, September 01, 2006

Σάμταιμς άι αμ σοοο λέιμ...

Μερικά πράγματα ισχύουν σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν. Απορώ τι είναι αυτό που κάνει τις γυναίκες και όταν βρεθούν η μία με την άλλη αργά ή γρήγορα θα το γυρίσουν στο κουτσομπολιό. Μέχρι στιγμής δε νομίζω να έχω συναντήσει κάποια εξάιρεση του κανόνα. Όταν νιώσουμε άνετα μεταξύ μας και έχουμε κάποια κοινά μοιραία και αναπόφευκτα θα αρχίσουμε να μιλάμε για τους εκτός του γκρουπ. Όταν κάποια από εμάς θα βρεθεί σε ένα άλλο γκρουπ των οποίων τα υπόλοιπα μέλη θα είναι γνωστές των προηγούμενων θα αρχίσουν οι γνωστές φράσεις «ναι η τάδε καλή κοπέλα, αλλά...» Από το αλλά και μετά βάζουμε τη φαντασία μας να δουλέψει γιατί είμαστε ικανές να πούμε το οτιδήποτε, από το ότι η άλλη βάφει τα νύχια της φούξια και ψωνίζει στα κινέζικα (από τα οποία εγώ μια χαρά ρούχα έχω πάρει) μέχρι το πόσο πουτάνα και ανδροτραγανίστρα είναι. Αν μη τι άλλο κανείς δε μπορεί να μας κατηγορήσει για έλλειψη φαντασίας. Είναι απίστευτο το τι μπορούμε να παρατηρήσουμε και να μας χτυπήσει (αρνητικά συνήθως) στο μάτι. Τις προάλλες παρατηρούσα πως τα πόδια του Πάτρικ (ένας Ιρλανδός από το τμήμα) είναι τεράστια αναλογικά με το ύψος του και πως στραβώνει τα πόδια του. Η μύτη της Σάλλυ είναι πολύ κόκκινη και του Πρασάντ μεγάλη και πατικωμένη, ο δε Μπενγκτ έχει αρχίσει να κάνει καράφλα και φοράει τα παντελόνια του πολύ ψηλά ενώ ο Γιαν (αν και ξανθός) έχει πολλές άσπρες τρίχες. Και αυτά είναι απλώς ένα ελάχιστο δείγμα.

Εχθές βρέθηκα σε μία τέτοια γυναικοσύναξη. Άλλες δύο βορειοαμερικάνες και εγώ ως εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζευτήκαμε για να ξεπροβοδίσουμε την κολλητή μου, επίσης βορειοαμερικάνικης παιδείας αλλά ινδικού αίματος. Τέσσερις γυναίκες μαζί ίσον κουτσομπολιό... όπως φυσικά και εγένατο. Τώρα για να πω και εγώ την αλήθεια μου, το κουτσομπολιό το απολαμβάνω. Λατρεύω να μαθαίνω, να κάνω λεπτομερείς ερωτήσεις αλλά βαριέμαι να σχολιάζω μετά.

Εχθές όμως η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη. Εντάξει είμαστε όλες στο ίδιο τμήμα αλλά αυτές έχουν άλλη ειδικότητα στο μάστερ τους από ότι εγώ. Και από ότι ανακάλυψα και αλλού έχουν άλλη ειδικότητα. Ξεκινήσαμε από τα νορμάλ, δηλαδή τους καθηγητές μας και γρήγορα το κακό επεκτάθηκε και κάλυψε όλο το τμήμα, τους γκόμενους, τους υποτιθέμενους φίλους τους (γιατί εγώ δεν έχω και πολλά πολλά με τα τμηματόπαιδα εκτός της κολλητής), τη βιβλιοθήκη, τα εστιατόρια, τις γειτονίες που μένουμε, τους αποκάτω γείτονες και τους μελλοντικούς συμφοιτητές της κολλητής μου στον Καναδά καθώς και τους φοιτητές που θα έχει υπό την επίβλεψή της στο πεχαντε της (phd).

Στην αρχή ομολογώ πως το διασκέδαζα, έμαθα πράγματα για άτομα που ξέρω και σε κάποιες περιπτώσεις συμπαθώ κιόλας – το παίζω και δύσκολη πάναθεμά με – αλλά μετά από δύο ώρες ξεκατινιάσματος κατα τη διάρκεια του οποίου ήμουν κυρίως ακροατής γιατί δεν ήξερα παρά ελάχιστους δεν άντεχα άλλο η γυναίκα! Οι άλλες συνέχιζαν απτόητες και όσο μάλιστα περνούσε η ώρα τόσο πιο πολύ φτιάχνονταν. Οι φωνές τους ανέβασαν συχνότητες, πήραν εκείνο το αμερικανικο-υστερικό υφάκι του τύπου ‘μααααν δις ιζ σοοοοο λέιμ’, ‘ριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιίλιιιιιιιιι;’ και διέκοπταν όλη την ώρα η μία την άλλη προκειμένου να προσθέσουν ένα ακόμη κοματάκι στο ‘Κατίνα Παζλ’. Ειλικρινά έφριξα γιατί καμία δεν άκουγε την άλλη πλέον και τα θέματα – και τα θύματα – περνούσαν με εφιαλτικές ταχύτητες από μπροστά μου!Και καλά η κολλητή και η Νάταλι, αυτές φαίνονταν ότι είναι ‘language tornados’. Αλλά το σοκ το έπαθα με την άλλη, μία φαινομενικά ήσυχη κοπέλα που ποτέ δεν έλεγε πολλά. Αυτή ήταν η χειρότερη! Ήξερε τους πάντες και τα πάντα και έριχνε συνέχεια νέο υλικό στην συζήτηση με ακάματο ενθουσιασμό και θαυμαστή προσήλωση στον υψηλό μας στόχο.

Έμεινα ακόμα μισή ώρα και μετά την έκανα γρήγορα – γρήγορα. Σίγουρα αθώα περιστερά δεν είμαι και εγώ αλλά πόσο να αντέξει κανείς αυτό το ανελέητο σφυροκόπημα; Σήμερα έμαθα ότι κάθησαν μέχρι τις δώδεκα και τα έλεγαν. Η κολλητή μου, μου περιέγραψε πόσο καταπληκτικά και αναζωογονητικά ήταν και τι κρίμα που δεν το είχαμε κάνει και νωρίτερα! Ναι, πολύ κρίμα, τι να σου πω! Σα να μου έσκαγαν σφαλιάρες από παντού ένιωθα. Περισσότερο με ζάλισε αυτό το αλλεπάλληλο κουτσομπολιό παρά η σαμπάνια που η οικοδέσποινα πολύ ευγενικά μας προμήθευσε.

Σήμερα νιώθω πολύ άσχημα για όλα αυτά που είπα εχθές για άτομα που δεν ξέρω, και τώρα νιώθω ακόμα πιο άσχημα που θάβω τις άλλες υπό μορφή ποστ το οποίο δε θα διαβάσουν ποτέ μάλλον. Έστω και έτσι ζητώ συγνώμη και από τις δύο ομάδες.

Άβυσσος η ενοχική ψυχή της γυναίκας

2 Comments:

Blogger isobel said...

καταρχήν ποιος είπε πως δεν είναι οι άνδρες κουτσομπόληδες; απλά δε φαίνεται τόσο έντονα επειδή συνήθως ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΟΥΝ μεταξύ τους...
εγώ νομίζω πως το κοινωνικό σχόλιο κ στους άνδρες κ στις γυναίκες είναι απλά η εύκολη λύση για μια ανώδυνη συζήτηση όταν δεν υπάρχουν πραγματικά θέματα στην agenda κ τίποτα παραπάνω

1:10 AM  
Blogger disturbed said...

Έχεις δίκιο... Περισσότερο μου χτυπάει μάλλον αυτή η έλλειψη πραγματικών θεμάτων προς συζήτηση παρά το κουτσομπολιό αυτό καθεαυτό. Παραέχουν γίνει ανώδυνες και επιφανειακές οι 'συζητήσεις' μου τον τελευταίο χρόνο.

Παράδειγμα του τι συζητάω τον τελευταίο καιρό:
'Hi, how is the dissertation going?' 'How many words have you written?' 'When do you hand IT in?' etc, etc

5:40 AM  

Post a Comment

<< Home