Wednesday, October 18, 2006

Πατριδογνωσία βερσιόν #1

Σήμερα εκεί που καθόμουν στη βιβλιοθήκη (πάντοτε στον τρίτο όροφο) και σκότωνα την ώρα μου μεταξύ αιτήσεων και απανωτών ελέγχων των e-mail accounts μου και του facebook αποφάσισα να επιστρέψω στις ρίζες, κοινώς στις μεγάλες στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης και να δω ένα ακόμη επεισόδιο από τους Απαράδεκτους (καλά η αλήθεια είναι πως τώρα τελευταία ως άνεργη έχω άπλετο χρόνο να απολαμβάνω το κάθετι που επιθυμώ) και έπεσα στο εκείνο με τίτλο ‘Ζήτω το Έθνος’. Είναι εκείνο το επεισόδιο που η Δήμητρα διαβάζει ένα άρθρο σχετικά με τους Σκοπιανούς που θέλουν να ‘μας’ πάρουν την Μακεδονία, εκείνο το μακρυνό ’92, και άξαφνα τους πιάνει όλους το Εθνικό παραλήρημα και όλοι προσπαθούν να μάθουν από που κρατάει η σκούφια τους. Τραγουδάνε και ένα άσμα για τη Μακεδονία, και τις 40 Εκκλησιές (που ποτέ δε θυμάμαι να έχω δει έστω και δέκα στην συγκεκριμένη περιοχή) και για τα αστέρια που είναι ελληνικά, και την βλαχομαγκιά μας μέσα στην αρχοντιά μας, σατιρίζοντας φυσικά τα ελληνικά παρατράγουδα. Στο τέλος πιάνουν να τσακώνονται για τα κομματικά και ο Σκοπιανός που εκμεταλλεύεται ο Χαλακατεβάκης παρεμβαίνει και τους λέει: ‘Έλληνες, μια ζωή σας τρώει η διχόνοια.’

Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι ένας αλλοδαπός σπάνια κατέχει λέξεις όπως διχόνοια κατά τα άλλα μπήκα σε σκέψεις. Είμαι πάνω από ένα χρόνο στη γη των Αγγλοσαξόνων και μπορώ να πω ότι έχω αρχίσει να βλέπω τα πράγματα υπό ένα άλλο πρίσμα. Όχι μόνο το τι είμαστε, και το πως εμείς βλέπουμε τους εαυτούς μας αλλά και το πως μας βλέπουν οι άλλοι.

Συμπέρασμα;

Βλέπω ξιπασιά, πολλά λόγια, λίγες πράξεις και πολλές χαμένες ευκαιρίες. Λυπάμαι αλλά δε μας έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση παγκοσμίως. Δεν αναφέρομαι φυσικά μόνο σε Άγγλους (ειδικά από τους τελευταίους έχω γνωρίσει ελάχιστους) αλλά σε άτομα από τη διεθνή κοινότητα. Αυτό το πανεπιστήμιο βλέπεις είναι πήχτρα στους διεθνείς φοιτητές μιας και αυτούς ξεζουμίζουν με τα υπέρογκα ομολογουμένως δίδακτρα.
Τα περισσότερα καλά λόγια τα άκουσα από ανθρώπους που έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας ως τουρίστες. Ο ήλιος, η ρετσίνα, ο Νταλάρας, η Κρήτη, η Κέρκυρα και η Μύκονος, οι μεζέδες και κάτι ερείπια, άντε και το πόσο καλοί τύποι είμαστε. Κοινώς για μάσες, διακοπές και διασκέδαση είμαστε και οι πρώτοι. Let’s face it ότι στο χάρτη για τον μέσο Αμερικάνο, Άγγλο, Γερμανό είμαστε Urlaubsort κατά κύριο λόγο.
Από αρνητικές κριτικές χόρτασα πάντως. Τι ότι δεν είμαστε για μπίζνες, τι ότι χρωστάμε της Μιχαλούς, τι ότι είμαστε μια κλειστή κοινότητα και κάνουμε παρέα σχεδόν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ μεταξύ μας όταν είμαστε στο εξωτερικό, τι ότι όταν ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟΣ βρεθεί εν μέσω ενός γκρουπ Ελλήνων αυτοί θα τον γράψουν στα τέτοια τους και θα ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, πολλές φορές θαβοντάς τον μπροστά στη μούρη του, ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον.
Απλώς σαν Ελληνόπουλο της ξενιτιάς αγαπάω την πατρίδα μου και μου λείπει τρομερά το σπίτι μου και οι δικοί μου άνθρωποι και πολλές φορές στεναχωριέμαι όταν ακούω άλλες φορές άδικες και άλλες φορές πολύ δίκαιες αρνητικές κρίσεις για την Ελλάδα.

Αλλά ακόμη και στην Αγγλία ρε γαμώτο, η καραελληναριά μας δεν μας εγκαταλείπει. Θυμάμαι κάτι κυράτσες καρασενιαρισμένες με ύφος νεοπλουτέ πριν από μερικούς μήνες προσεγγίζουν την αδερφή μου και εμένα ενώ καθόμασταν για έναν καφέ (επειδή μας άκουσαν που ήμασταν Ελληνίδες, λες και αυτό ήταν η απόλυτη εγγύση πως δεν θα κοιτούσαμε να τις εκμεταλλευτούμε ή να τις κλέψουμε) και μας ρωτάνε για το πως μπορούν να πάνε στα περίφημα Harrods. Τους δίνουμε οδηγίες και έπειτα μας ρωτάνε από που είμαστε. Λέω και εγώ ανήξερη ‘Αθήνα’ (συγνώμη αλλά εκεί μένουμε από τότε που γεννηθήκαμε) και αμέσως σουφρώνουν τα μούτρα τους με απογοήτευση – ίσως και αηδία – και αφού μας κάνουν τη χάρη να αντιπαρέλθουν τα της πρωτευούσης μας το ορμώμενον και μας δίνουν τη χαριστική βολή:
‘Πάντως η μόδα τους δεν είναι και τίποτα σπουδαίο! Σιγά το Λονδίνο! Στην Ελλάδα πιο καλά ντυνόμαστε!’
Αφού τρώω το σοκ και αφού μας έκαναν τη χάρη να μας αδειάσουν τη γωνιά αρχίσαμε να βρίζουμε. Που πας μωρή θεία Λούλα που θα μας πεις ότι η Ελλάδα είναι καλύτερη; Με τι προσόντα γαμώ τον αντίθεό μου που κοιτάμε να αντιγράψουμε τα ψίχουλα που πέφτουν από τα ευρωτραπέζια; Βέβαια στην Ελλάδα μπορείς να πας στον Lakis και να ντυθείς με ότι ΑΥΤΟΣ κρίνει γουστόζικο ή να φοράς την ίδια φούστα ή μπλουζάκι που έχουν αγοράσει και δέκα χιλιάδες ακόμη από τα Ζάρα. Το Λονδίνο όμως ακριβώς για αυτό το λόγο μου αρέσει. Πρώτον γιατί έχει απίστευτη ποικιλία (φτηνά, ακριβά, μεταχειρισμένα, γκοθ και κίνκυ) και δεύτερον γιατί ΟΤΙ και να φορέσεις ΚΑΝΕΙΣ ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ δε θα σε κοιτάξει περίεργα! Ενώ στην Ελλάδα άμα το τζινάκι δεν είναι Diesel χμμμ... λυπάμαι έχασες, δεν έχεις πρόσβαση στο κλαμπ των εκλεκτών. Που και για ποιους εκλεκτούς μιλάμε που μας έχει πάρει και μας έχει σηκώσει η ομοιομορφία; Ειλικρινά κάτι τέτοια με διαολίζουν.

Και για να επανέλθω στο θέμα μου, όλα αυτά τα λέω γιατί νιώθω μια κάποια πικρία όποτε τα στερεότυπα που υπάρχουν όχι μόνο για την δική μας φυλή αλλά για οποιαδήποτε άλλη επιβεβαιώνονται από τα ίδια τα μέλη τους. Από την άλλη το να περιμένεις να αλλάξει μία νοοτροπία σαν τι δική μας η οποία αποβλέπει στο βραχυπρόθεσμο είναι άκρως ουτοπικό σαν σκέψη. ‘Αρα τι μας μένει;
Να κοιτάς τι κάνεις εσύ θα μου πεις... Και η ζωή μάς κύκλους κάνει.

8 Comments:

Blogger eparxiakosaloni said...

νεαρη μου , τι να κανουμε , ειμαστε λιγο ψωνισμενοι

εμεις και κανενας αλλος

οταν εμεις χτιζαμε παρθενωνες , αυτοι τρωγαν βελανιδια κτλ κτλ

σημασια εχει τι κανεις εσυ και πως συμπεριφερεσαι εσυ

στερεοτυπα παντα υπαρχουν , στο χερι του καθενος ειναι να τα διαψευσει

10:20 AM  
Blogger wannabewhat? said...

Attetio reeee!!!!

2:16 PM  
Blogger disturbed said...

@ επαρχιακό σαλόνι: σίγουρα έχεις δίκιο...ωστόσο πρέπει να τους δεις. Θα ανεβάσω σχετικό ποστ για την Ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο όπου προ ημερών είχα μια αλησμόνητη εμπειρία. Τα στερεότυπα δυστυχώς ποτέ δε θα εκλείψουν και αν μη τι άλλο αυτό που έχω καταλάβει εδώ είναι πως όλοι οι λαοί έχουν κάποιους άλλους λαούς που χαρακτηρίζουν στερεοτυπικώς. Οπότε... άστα να πάνε. Πύργος της Βαβέλ.

4:19 AM  
Blogger disturbed said...

@γουόνα μπι: ανάουσμε! Δε νεξτ στοπ ιζ Φίντσλει Ρόντ. Πάσετζερς αρ κάιντλι κρέστιντ του προσίντ φορ ντισεμπαρκέισιο. Ντισεμπάρκ ρε λέμεεεε!

4:22 AM  
Blogger loretta said...

Σωστό το κείμενο σου και μου άρεσε που η αφορμή ήταν το επεισόδιο των Απαράδεκτων (οπου ο Γιάννης νομίζει οτι είναι τουρκόσπορος, σωστά;).

Κατά τη γνώμη μου αυτή η κατάσταση δε θα αλλάξει ποτέ. Κι αυτό γιατί βλέπω και ανθρώπους στην ηλικία μου να έχουν αυτό τον τρόπο σκέψης, και μικρότεροι από μένα, που θα τα μεταδώσουν στα παιδιά τους κλπ κλπ.

Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι το template στο blog σου γιατί μου βγήκε το μάτι με αυτό το φούξια πάνω στο μαύρο. :)

3:09 AM  
Blogger kalo paidi alla... said...

Ημουν κι εγώ ένα χρόνο Λονδίνο και όσα λες τα έχω ζήσει ΑΚΡΙΒΩΣ με τον ίδιο τρόπο.
Δυστυχώς οι ξένοι μας θεωρούν υπανάπτυκτους και λαμόγια και οι έλληνες που βρίσκονται στην αγγλία στην πλειοψηφία τους κάνουν ότι μπορούν για να μας δυσφημίσουν σαν λαό.
Κι αν όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες αυτοί τρώγαν βελανίδια, όταν αυτοί δημιουργούσαν στην αναγέννηση και το διαφωτισμό, εμείς ήμασταν κατσικοκλέφτες...

8:18 AM  
Anonymous Anonymous said...

Μάγκες, είμαι η φοιτήτρια Νομικής Αθηνών, Κατερίνα Κασκαντίρη, και θέλω να ενημερώσω πως πλέον η μουνάρα μου και η κωλάρα μου είναι διαθέσιμες σε τιμή ευκαιρίας.

Θα με βρείτε στα γνωστά κωλόμπαρα των Αθηνών, με εξαίρεση κάποια Σαββατοκύριακα που ψωνίζομαι στην γενέτειρα Κόρινθο.

Θα κληρονομήσω την Αλευροβιομηχανία ΜΑΡΡΑ από την αγελάδα μάνα μου, Νικολέττα Μάρρα, και τον άχρηστο προικοθήρα πατέρα μου, Αλέξη Κασκαντίρη, αλλά και πάλι θα γαμιέμαι για το γούστο μου!

6:34 PM  
Anonymous Κατερίνα Κασκαντίρη said...

Κατερίνα Κασκαντίρη με το μουνί πηγάδι!

Με αποκαλούν κουφάλα και πόρνη Κορίνθου και εδώ και τρία χρόνια Νομικής Αθηνών αλλά δοκιμάστε με και, εάν δεν σας κάνω, πετάξτε με.

Πηδήξτε με κι αφήστε με.

Οικονομικές τιμές για παρέες. Κάνω παρτούζα, πισωκολλητό, παρτούζα.

Είμαι καταπληκτική πουτσοπνίχτρα!

Και το κάνω μόνο επειδή γουστάρω να κερδίζω τα δικά μου χρήματα. Ειδάλλως, η οικογένειά μου κατέχει τους Μύλους Μάρρα στην Κόρινθο (η Νικολέττα Μάρρα είναι η μάνα μου και ο πολιτευτής Αλέξης Κασκαντίρης ο πατέρας μου).

https://www.facebook.com/katerina.sketo

6:53 PM  

Post a Comment

<< Home