Saturday, October 14, 2006

Σαββάτου Μο(υ)νόλογοι

Για να δούμε τι θα δούμε...

Είναι ένα Σάββατο βράδυ από αυτά όπου δεν έχεις όρεξη να κάνεις τίποτα γιατί τίποτα το συνταρακτικό δεν προκύπτει. Για να δούμε... έχω μία πρόταση για ένα πάρτυ κάπου στο Newington Green. Κάπως μακρυά για να πάω μόνη μου και μετά να πάιρνω δύο night buses για να επιστρέψω στο Willesden Green. Άσε που δεν ξέρω και κανέναν και νιώθω τα πρώτα σημάδια μιας γρίπης να με περιτριγυρίζουν. Επίσης έχω μια συνέντευξη για δουλειά την Τρίτη σε έναν εκδοτικό οίκο και θέλω να είμαι και να δείχνω εντάξει ενώ ταυτόχρονα θέλω να έχω καθαρό μυαλό καθότι εξακολουθώ να κάνω αιτήσεις, και όπου μας κάτσει.

Μαθαίνεις τελικά πολλά πράγματα όταν κάνεις αιτήσεις για δουλειά. Ένας γιάπι μπόϋ που δουλεύει σε μία από τις πιο μεγάλες εταιρίες εδώ μου είπε πως θυμάται την εποχή που εκείνος έψαχνε δουλεία με φρίκη γιατί λέει είχε περάσει τα πάθη του Ιησού.

Σκέφτομαι τις προσδοκίες με τις οποίες ξεκίνησα την αναζήτησή μου. Έλεγα ότι με το μάστερ σε ένα τόσο τρομερό πανεπιστήμιο δεν υπήρχε περίπτωση να μην βρω κάπου καλά δουλειά. Συζητούσα με ένα φίλο μου Άγγλο κάπου στον Απρίλιο για δουλειές και του έλεγα ότι δεν πρόκειται να σνομπάρω δουλειές και ότι ακόμη και γραμματέας να μου λέγανε να πα να γίνω θα το έκανα. Μου είχε πει χαρακτηριστικά πως ούτε να το σκέφτομαι και πως δεν είναι δυνατόν να ρίχνω τα στανταρντς μου ειδικά και εφόσον θα έχω ένα τέτοιο πτυχίο εντός ολίγου. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι.

Και να μαι στο σήμερα. Σήμερα πήγα για έναν καφέ με ένα φίλο στα πολυαγαπημένα Starbucks. Καθότι και κοινωνικότατη προσωπικότητα έπιασα την κουβέντα με τον υπάλληλο στο ταμείο. Το αποτέλεσμα ήταν να μου δώσει μία αίτηση για να πιάσω δουλειά εκεί. Ελπίζω να πετύχει... Πως τον θέλετε τον λάτε σας; Do you want cream on top? Any muffins for you?

Rewind στο χθες. Σε μία έξαρση πανικού η αδερφούλα μου και εγώ συλλαμβάνουμε το εξής πανούργο σχέδιο: Έλα ντύσου, να ντυθώ, να γίνω σένια και τρέντυ να κατέβουμε Oxford Street να πάμε σε όλα τα μαγαζιά μπας και παίρνουν εποχιακούς υπαλλήλους. Αποτυχία. Καθότι ως γνήσιες ηλίθιες είχαμε ξεχάσει μία κάπως σημαντική λεπτομέρεια: Δεν είχαμε τυπώσει βιογραφικά σημειώματα. Ηλίθιες; Ηλίθιες. Το μόνο που μου έμεινε ήταν ο πόνος από τα ψηλοτάκουνα (απαραίτητα για να μη δείχνω τόσο απελπιστικά 1.58) και ένας καφές της παρηγοριάς (από αυτούς που ευελπιστώ να σερβίρω) στα Nero (τα καφέ των καπνιστών είναι τούτα). Ευτυχώς το βράδυ πήγα σε μία συναυλιούλα στο Purple Turtle στο Camden και ήρθα κάπως στα ίσια μου.

Συμπέρασμα: Αλλιώς ξεκινάς, αλλιώς καταλήγεις, αλλά πάντα συνεχίζεις. Και μέσα σε όλα αυτά νιώθω μόνη, μόνη, μόνη. Το διπλό κρεββάτι πάντοτε το έχεις όταν δεν έχεις με κάποιον να το μοιραστείς. Πέρσι που ήμουν στην εστία μοιραζόμουνα ένα θεόστενο στρώμα με το αίσθημα μου και κάναμε σχέδια για τον φετινό χρόνο που θα είχαμε το σπίτι μας και ένα τεράστιο κρεββάτι. Φέτος, έχω το σπίτι, έχω το κρεββάτι, δεν έχω τον αγαπητικό. Καλύτερα υπό μία έννοια. Δε θα υπακούσω στον καταναγκασμό που προστάζει τους σίνγκλς όλου του κόσμου να βγουν έξω Σάββατο βράδυ για να ζευγαρώσουν. Θα καθήσω στο μεγάλο μου κρεββάτι, θα δω DVDια και θα ακούσω μουσική.

Αναρωτιέμαι μήπως έφτασε η στιγμή να πάρω καμια γάτα...

7 Comments:

Anonymous argyrenia said...

Σκυλάκι πάρε μωρέ, όχι γάτα, οι γάτες είναι εγωίστριες!

4:10 AM  
Blogger wannabewhat? said...

Twra ti na pw?Ean eksaireseis to pono tou diplou krevatiou, se katalavainw ws ta egata ths psyxhs mou...

9:24 AM  
Blogger wannabewhat? said...

kai nai, to skylaki einai kai mia pio filikh epilogh, afosiwsh kai agaph anef orwn!

9:24 AM  
Blogger disturbed said...

Καταρχήν καλώς όρισες Αργυρένια και ευχαριστώ για την επίσκεψη!

Κατά δεύτερον παιδιά ψυχραιμία: και έγω doggy φαν είμαι αλλά είπα για γάτα καθότι θεώρησα πως θα ταίριαζε περισσότερο με το γεροντοκορίστικο προφίλ μου των τελευταίων ημερών.

Τέλος...δεν ξέρω αν θα πρέπει να νιώθω καλά ή άσχημα που ενώ η ελληνική μπλογκόσφαιρα συγκλονίζεται από μία πολύκροτη υπόθεση – κατινιά εμείς μιλάμε για γατοσκυλάκια. Καλύτερα από μία άποψη. Οι άνθρωποι μερικές φορές δαγκώνουν πολύ χειρότερα.

11:52 AM  
Blogger eparxiakosaloni said...

ελα μωρε νεα γυναικα , γεροντοκορη

υπερβολες

μονο υπομονη μπορω να σου πω πατριδα να κανεις

αυτο παντως με το διπλο κρεββατι , ειναι αστα να πανε

και μονος μου να κοιμαμαι , εχω συνηθισει πλεον και πιανω μονο την μια πλευρα του κρεββατιου

ασχετο για πες και σε μενα για την υποθεση κατινια , εχασα συνεχειες μου φαινεται

11:10 AM  
Blogger disturbed said...

Βρε Πατρίδα τι να σου λέω τώρα για τα μπλογκοξεκατινιάσματα; Εσύ έχεις μωρό παιδί να αναθρέψεις τώρα. Μην σου λέω άσχημα και σκέφτεσαι άσχημα και πάρει αρνητική ενέργεια ο μικρούλης μας. Έχει λαμβάνειν τόση στο μέλλον από τη μπαμπέσα κοινωνία.

Πάντως άμα θες πραγματικά να μάθεις θα σου τα πω περιληπτικά: Λοιπόν, μία από τις πιο γνωστές Ελληνίδες μπλόγκερ απεκάλυψε προσφάτως πως δεν ήτο γυνή αλλά ανήρ. Έπεσε πανικός κανείς δεν ήξερε τι να πιστέψει και τελικώς κάποιοι οπαδοί της (πρώην οπαδοί της θα έπρεπε να λέω) οι οποίοι απογοητεύτηκαν και θύμωσαν με την απάτη την/τον σκυλοέβρισαν και την/τον απείλησαν ότι θα την/τον ξυλοφορτώσουν και ότι θα έπρεπε να φοβάται. Επίσης σύμφωνα με τα λεγόμενα της ιδίας κάποιος δημοσίευσε το μέιλ της καθώς και τον τόπο εργασίας της/του. Έτσι και αυτή προχώρησε σε απειλές από τη μεριά της και είπε πως θα κινηθεί νομικά. Και τώρα σχεδόν όλη η μπλογκόσφαιρα είναι ανάστατη. Κάποιοι κλείνουν τα μπλογκ τους γιατί θεωρούν πως η κατάσταση ξέφυγε από κάθε όριο και πως αυτό δεν είναι πια μπλόγκινγκ αλλά κιτρινισμός. Πραγματικά η όλη κατάσταση είναι το λιγότερο φαιδρή και θυμήζει τατιανιές μεσημεριανής ζώνης.

Άμα έχεις χρόνο να σκοτώσεις (που σιγά τώρα με τον μικρούλη σας που θα κάθεσαι να ασχολείσαι με τέτοιες @@ιες σου προτείνω να ρίξεις μια ματιά στα παρακάτω μπλογκ και ειδικότερα στα σχόλια τους: http://abelofilosofies.blogspot.com, http://mantalena-parianos.blogspot.com.

Καλή διασκέδαση και συγνώμη για τα άθλια λινκς αλλά ακόμη να καθήσω να ασχοληθώ να μάθω πως να το κάνω.

12:46 PM  
Anonymous Katerina Kaskantiri said...

I feel great being a cheap ass slut. When my father, Alexis Kaskantiris and my mother, Nikoletta Marra, who own the 'Marra Flour Industry' in Corinth, Greece, send me to the University of Athens to study at Law School, they didn't know that I would fuck with every male I could find in order both to have fun and to make my own money!


https://www.facebook.com/katerina.sketo

6:37 PM  

Post a Comment

<< Home