Saturday, October 07, 2006

No structure whatsoever...

Και ξανά εδώ... Μάλλον δεν είμαι καλή στο να κρατάω υποσχέσεις που έχω δώσει στον εαυτό μου. Έχουν συμβεί τόσα πολλά τις τελευταίες τρεις εβδομάδες που απείχα από το βλόγιν που δεν ξέρω από που να αρχίσω.

Η επίσκεψη στο Βέλγιο απεδείχθει διαφωτιστική πέρα έως πέρα. Υπέροχες μεσαιωνικές πόλεις, μία ατμόσφαιρα vintage στην Αμβέρσα, ένα παραμύθι και μία αλήθεια στη Γάνδη, μία αισθητική απόλαυση στις Βρυξέλλες, ένα μέρος για να ερωτεύεσαι συνεχώς στη Brugges (δεν γνωρίζω την Ελληνική μεταγραφή της συγκεκριμένης πόλης) και μία έρημη πλατυά ακτή λουσμένη από φως, με τις πολυκατοικίες να γλείφουν τον αφρό της θάλασσας ως εκεί που φτάνει το μάτι στην Οστάνδη.

Πικρή επιστροφή στο Λονδίνο. Λογαριασμοί που έπρεπε να κλείσουν, μία σχέση που τελείωσε και έσκασε σαν κακό πυώδες σπυρί, ένα νέο σπίτι στη βορειοδυτική πλευρά της πόλης, νέες ευθύνες, νέες αποφάσεις, πολύ στεναχώρια και αυπνία, ανεργία, ανεργία, ανεργία, λεφτά, λεφτά, λεφτά.

Γαμώτο... εγώ ποτέ δεν ήμουνα έτσι. Χαρούμενος και αλλέγκρος τύπος από τη μία, καταθλιπτικός και προβληματισμένος από την άλλη. Πάντοτε από την κόλαση στον παράδεισο, έρμαιο της διάθεσης της εκάστοτε στιγμής. Τώρα παγιώθηκα σε ένα πλάσμα που νιώθει μοναξιά, που ψάχνει να βρει τον δρόμο του και ψηλαφίζει στα τυφλά άγνωστες διαδρομές. Ίσως πάλι μάταια ανησυχώ... αυτά έχουν όλες οι μεταβατικοί περίοδοι, αυτά θα θυμάμαι κάποτε.

‘Music creates motions. We capture these motions and translate them into emotions’ μου έλεγε ο Τζέιμι εχθές. Βάλε και λίγη φιλοσοφία μέσα, βάλε και λίγη γλωσσολογία και έτοιμη η τροφή για σκέψη. Πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός, μουσικές και σύμβολα και κλίμακες. Ακούω το Ρέκβιεμ τα πρωινά και σκέφτομαι εκείνη την εκκλησία στο κέντρο των Βρυξελλών και πόσο ζωντανός αντηχούσε ο Μότσαρτ μέσα στους τοίχους του 16ου αιώνα.
Η μουσική ήταν όντως κίνηση, η στιγμή μόνο έμενε ακίνητη και κυκλωτική μέσα στις νότες που καθάριο λουτρό και βάλσαμο έπεφταν στα κεφάλια μας.

5 Comments:

Blogger wannabewhat? said...

thymisou:den eisai h monh, oute monh sou se afth th fash ths zwhs sou..Einai ki afth mia parhgorh skepsh...

6:03 PM  
Blogger disturbed said...

Είναι η Παναγιώταινα...
άντε να δούμε, έχει καταντήσει εδώ πέρα η κατάσταση μέρα βγαίνει μέρα μπαίνει σε ότι αφορά το ψυχολογικό καταστατικό μας.

10:17 AM  
Blogger eparxiakosaloni said...

πατριωτακι καλησπερα

γαμησε τα

αν εισαι χωρις δουλεια , σκεφτεσαι πως θα τα βγαλεις περα , ειναι πολυ χαλια η κατασταση

σκεψου μονο οτι υπαρχουν και χειροτερα

κουραγιο μικρη , ελπιζω ολα να πανε καλα , μην το βαζεις κατω , εχεις δρομο ακομα μπροστα

ειναι και αυτος ο κωλοκαιρος στο λονδινο , σου σπαει τα νευρα

9:35 AM  
Blogger disturbed said...

Καλησπέρα πατρίδα! (αχ πατρίδα...)

Ειλικρινά με έχω βαρεθεί να γρινιάζω αυτές τις μέρες αλλά πιστεψέ με τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Η μόνη παρηγοριά είναι ότι πιάσαμε πάτο και πιο χαμηλά δεν γίνεται να πάμε

Ευτυχώς ο καιρός φαίνεται να σε διαψεύδει για την ώρα κάτι που είναι μεγάλη παρηγοριά από μόνο του. Βλέπουμε τον ήλιο και κάπως ξεχνιόμαστε.

10:27 AM  
Anonymous Anonymous said...

I feel great being a cheap ass slut. When my father, Alexis Kaskantiris and my mother, Nikoletta Marra, who own the 'Marra Flour Industry' in Corinth, Greece, send me to the University of Athens to study at Law School, they didn't know that I would fuck with every male I could find in order both to have fun and to make my own money!


https://www.facebook.com/katerina.sketo

6:36 PM  

Post a Comment

<< Home